‘Zorg je wel goed voor jezelf?’
 ‘Jahaaa’.

Goed bedoelde vraag, geïrriteerd antwoord. Natuurlijk zorg ik goed voor mezelf. Eerlijk gezegd vind ik mezelf the Queen-of-Voor-Jezelf-Zorgen. Ik neem rust als dat nodig is, gun mezelf lekker eten, ik schrap afspraken uit m’n agenda als die te vol is, zet fijne muziekjes aan, een goede meditatie, wikkel mezelf in een deken op de bank met een stapel tijdschriften of een goed boek.

Selfcare

Hartstikke selfcare. Want zo heet dat, leer ik uit die stapel tijdschriften. (Als het Engels is, is het immers Goed en Hip) Je kunt selfcare prijzen winnen, je kunt meedoen aan een selfcare challenge, en #selfcare geeft een palet aan oneliners die je motiveren om jezelf op de eerste plek te zetten.

Toch zit me iets dwars. Want ik ben nu inmiddels een tijdje Queen-of-Voor-Jezelf-Zorgen, maar ik heb niet het gevoel dat ik er wat mee opschiet. Ik kan relaxen tot ik een ons weeg, mezelf alles gunnen en hartstikke op de eerste plaats zetten. Maar het lijkt een emmer zonder bodem: hoeveel ik ook blijf vullen, het stroomt er zo weer uit. Misschien daarom ook mijn geïrriteerde antwoord wanneer iemand vraagt of ik goed voor mezelf zorg. Misschien wil ik eigenlijk zeggen: JAHAAA MAAR IK SCHIET ER NIKS MEE OP !!!&#@$%

Vandaag lag ik – very selfcare – in m’n dekentje opgerold op de bank. Een poging tot ontspanning. Ging aardig de mist in, want m’n hoofd tolde van gedachten over alle dingen die ik wilde doen. Terwijl ik daar tegelijkertijd totaal geen energie voor had. Hoewel ik zóveel behoefte had aan ontspannen, kon ik het mezelf niet toestaan. De vraag die in me opkwam was: mag ik dat ontspannen eigenlijk van mezelf? En waarom mag ik dat dan mogen?

Een wond om te verzorgen

And there comes the monkey out of the sleeve.

Alle tijdschriften en #selfcare spreuken vertellen ons dat je jezelf echt op de eerste plaats mag zetten en dat het heel goed is om voor jezelf te zorgen. En je kunt vast wel beredeneren dat je het druk hebt gehad, dat je veel voor anderen hebt gezorgd, dat je over je grens bent gegaan – en dat je daarom best een momentje mag chillen. Maar: er zit nog iets onder die redenatie. Iets wat je liever wegstopt, iets wat geen tijdschrift voor jou zichtbaar kan maken. Namelijk dat er iets pijn gedaan heeft. Dat je beschadigd bent. En je daarom dus zorg nodig hebt. Het dekentje op de bank is de pleister, maar de échte selfcare is zorgen dat je kunt genezen.

Met mijn selfcare momenten plakte ik pleisters op een gapende wond. Ik bleef maar plakken, maar aan die hele wond besteedde ik geen aandacht. Ik wilde namelijk niet dat die er was. Ik wilde niet toegeven dat ik in 3,5 jaar tijd enorm veel heb meegemaakt en dat niet eenvoudig was. Ik wilde vasthouden aan mijn overtuiging dat ik geen zeikerd moet zijn, dat al dat verdriet allang verwerkt is, dat het allemaal ook weer niet zo erg is. Totdat ik vanmorgen in mijn dekentje dacht: het was best wel een hoop. En ik heb daar nog last van. Ik ben nog niet geheeld. Ik kan (letterlijk) weer lopen, maar ik kan nog niet rennen.

Be a Queen. Or King. 

Selfcare is geen dekentje op de bank of een 7-daagse challenge. Voor jezelf zorgen is kijken naar wat pijn doet. Kijken naar de wond, ook al stroomt er liters bloed uit, ook al steekt er een bot dwars door je huid heen. Pas dan weet je of er een pleister op moet, een mitella of misschien langdurig gips.
Wat is jouw wond? En hoe kun je daar eens écht goed voor zorgen?


|| Corine van Herk is begeleider in persoonlijke ontwikkeling. Haar missie is om jou de regie over je leven (terug) te laten nemen, zodat je de keuzes kunt maken waarmee jij volledig tot je recht komt. Corine is oprichter van True Blue company. Meer weten? Gratis kennismakingsgesprek? mail naar corine@truebluecompany.nl of bel/whatsapp naar 06-31014094. ||