4,2 kilo is ‘ie. Klinkt niet echt als heel zwaar heh.  

Tot ik ‘m de hele winkelroute door de Intratuin in m’n mandje moest meesjouwen (kunnen de shortcuts íets duidelijker aangegeven worden? Joe, bedankt.), in één hand vasthouden terwijl ik de auto op slot deed, de plant die ik ook gekocht had in m’n andere hand, huissleutels zoeken, plant op de grond, huissleutels gevonden, plant weer oppakken, deur opentrekken met m’n elleboog, soepele overname met m’n rechterbeen om de deur een trap te geven, snel naar binnen glippen, liftknopje indrukken met elleboog, plant op de liftvloer, uitkijken voor steen tegen jurkje want anders vlekken en kapot jurkje, shit m’n polsgewricht houdt het niet meer, hardgrondig vloeken, plant van de liftvloer, huissleutel in de aanslag, plant op de grond, voordeur open, plant oppakken, voordeur dicht middels geïrriteerde trap met rechterbeen, plant op de grond, steen op de grond, vloeken, uitademen. Pffffffffffff.

Ik hoor je denken:
Wat moet je in godsnaam met zo’n steen
Kon je geen kleinere kiezen
Neem een tasje
Loop gewoon twee keer

Jaja.

Maar ken je dat? Dat sjouwen iedere dag? Met zo’n zware steen? Misschien ligt ‘ie zelfs op je borst als je ’s nachts slaapt. Voelt ‘ie zwaar, eenzaam, drukkend, frustrerend. Soms kun je de naam van de steen benoemen. Bijvoorbeeld: de eindeloze stapel werk die er nog te doen is, de sleur die je leven ineens is geworden, de baan waar je totaal niet blij van wordt, de relatie die je niet gelukkig maakt, het geld dat je mist om te doen wat je wilt doen.

In het gesjouw met mijn steen had ik best een andere keuze kunnen maken. Twee keer lopen, een tasje, kleiner formaat… En toch deed ik het niet. Ik deed namelijk wat ik mezelf van jongs af aan heb aangeleerd: niet zeiken, gewoon even afzien en dan is alles in één keer binnen. Niet lullen maar poetsen.

Een andere keuze maken dan doorgaan met sjouwen, vraagt dus om radicaal ander gedrag. Dat is niet eenvoudig. Maar het is het wel waard. Sjouw maar eens een poosje 4 kilo in 1 hand. En leg het daarna neer. Je voelt je opgelucht, bevrijd, er kan letterlijk weer bloed stromen. Je kunt lachen om jezelf en hoe je liep te klooien.

Dit is precies waar coaching over gaat. Ontdekken dat je een zware steen in je hand hebt en er oeverloos mee loopt te sjouwen. Bekijken wat het nou precies is wat je in handen hebt. Onderzoeken wat maakt dat je blijft sjouwen. En dan: een poging wagen of je ‘m kunt neerleggen. Je handen vrij maken. Zodat je weer kunt lachen, om je heen kijken, bedenken hoe het anders kan. En man… wat voelt het heerlijk om dat ding neer te leggen :)

Ohja. Om nog even terug te komen op jouw ‘wat moet je in godsnaam met zo’n steen’. Ik sjouw op het moment ook weer heel wat mee. Ik kan m’n hoofd er op stuk breken, maar ik kan ook af en toe dit exemplaar oppakken en neerleggen. Het herinnert me er aan dat ik altijd een keuze heb. Het helpt me om te duiden wat het is wat ik meesjouw. Probeer het eens. Pak een paar bakstenen en sjouw ze een half uur mee. En leg ze daarna bewust neer. Je zult versteld staan wat het je leert.  En hoe strak je biceps na een maand zijn.

|| Corine van Herk is begeleider in persoonlijke ontwikkeling. Haar missie is om jou de regie over je leven (terug) te laten nemen, zodat je de keuzes kunt maken waarmee jij volledig tot je recht komt. Corine is oprichter van True Blue company. Meer weten? Gratis kennismakingsgesprek? corine@truebluecompany.nl of 06-31014094. ||