Terwijl ik mijn ontbijtje maak, met de deur naar het balkon open om de geur van de lente binnen te laten, bezorgt de radio me een vrolijk liedje met een tekst die me raakt. Niet omdat het over een groot verdriet gaat, of een diepe liefde. Nee, het raakt me door de ongegeneerde positiviteit, het zelfvertrouwen en de grootsheid:

Alles wat ik doe lukt nu
Ik heb de wind weer in mijn rug
Ik twijfel niet, ik leef, en ineens gaat het lukken
Geen berg te hoog en geen zee te diep
En ik heb bijna alle dingen in mijn leven lief

Ik geef toe: dit liedje van Snelle en JeBroer (eh ja. De rest van mijn muzieksmaak is echt beter jongens, geen paniek) zal geen Grammy winnen en de kans op een poëzieprijs voor de tekst lijkt me ook klein. Toch vind ik het een bijzonder liedje. Wie durft het nou te zeggen: ‘alles wat ik doe lukt nu’? Ik niet in ieder geval.

Wanneer er vanuit mijn voeten wortels de aarde in zouden groeien, dan grijpen die ergens in de grond stevig vast aan het calvinisme. Daarin ben ik niet uniek; het is gedachtegoed dat bij veel Nederlanders diep in het DNA zit. Johannes Calvijn was een zestiende-eeuwse theoloog die in zijn leer uitging van de nietigheid van de mens ten opzichte van de grote, goede God. Zijn leer werd door veel kerken overgenomen en leidde in de loop der jaren tot het promoten van eigenschappen als bescheidenheid, soberheid, arbeidsethos, rationalisme, niet te koop lopen met je successen.

Met het calvinisme diep in me verankerd, heb ik geleerd om niet Groot te zijn. Ik heb geleerd bescheiden te zijn, hard te werken (zie mijn vorige blog) en me niet beter voor te doen dan ik ben. Eén van mijn leermeesters doorzag deze groef in mijn gedrag, en gaf me tijdens mijn opleiding tot coach de opdracht om twintig kwaliteiten van mezelf op te schrijven. Tot mijn verrassing ging dat prima – met gemak kreeg ik het rijtje vol. Maar toen gebeurde het: als een mokerslag sloeg de schaamte in. Ik schaamde me dat ik al deze prachtige, goede, geweldige eigenschappen over mezelf had opgeschreven. Wát Genant.

Of niet?

Bij het horen van het liedje van Snelle, moest ik niet alleen denken aan het moment dat ik me bewust werd van de schaamte, maar ook aan een gedicht van Marianne Williamson dat de afgelopen weken op wonderlijke wijze meerdere keren onder m’n neus kwam. Ook het gedicht raakte me, met precies hetzelfde thema:

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
waar we het allerbangst voor zijn.

Wat een wijsheid zit er in deze zinnen. We zijn allemaal oneindig machtig, oneindig licht, briljant, aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig. Ook ik. Ook jij.
Het enige dat we ervoor hoeven te doen, is het licht insluiten en de schaamte afwerpen. Wanneer ik de zinnen van Marianne Williamson lees, dan kan ik het hardop zingen:

Alles wat ik doe lukt nu. Geen berg te hoog en geen zee te diep. Ik twijfel niet, ik leef. En ineens gaat het lukken.

 || Corine van Herk is begeleider in persoonlijke ontwikkeling. Haar missie is om jou de regie over je leven (terug) te laten nemen, zodat je de keuzes kunt maken waarmee jij volledig tot je recht komt. Corine is oprichter van True Blue company. Meer weten? Gratis kennismakingsgesprek? corine@truebluecompany.nl of 06-31014094. ||